دو شعر با دو احساس متفاوت

کاش می شد(1)

کاش می شد بوسه بارانت کنم

کاش می شد جان به قربانت کنم

کاش می شد بوسه بر چشمت زنم

جان فدای آن دو چشمانت کنم

کاش می شد در کنارت نازنین

دل فدای دوستدارانت کنم

کاش می شد سر نهم در پای تو

جان گرو ، در امر و فرمانت کنم

کاش می شد پا نهی بر چشم من

تا دوچشمم هدیه بر جانت کنم

کاش می شد ماه را چون تحفه ای

هدیه بر آن چشم مستانت کنم

کاش می شد در حریم پاک عشق

خویش را مانند اسماعیل قربانت کنم

کاش می شد دل به احساسم دهی

تا چو بلبل ، من غزلخوانت کنم چ

شعر بعدی

کاش می شد (2)

کاش می شد می توانستم فراموشت کنم

کاش می شد از دل پر غصه بیرونت کنم

کاش می شد این دل ویران خود را آنچنان

بر سر کوی تو کوبم تا پریشونت کنم

کاش می شد آنچنان ،فریاد از دل بر کشم

تا بلرزانم وجودت را ، و مدهوشت کنم

کاش می شد از غم هجران تو گردم خلاص

تا شوم آرام و باز هم ، یاد چشمونت کنم !

کاش می شد این دل خونین و پاره پاره را

با دیگر در رهت احسان و قربونت کنم!

کاش می شد خاطراتت را زدل بیرون کنم

تا ابد دل روی عشق بندم، و حیرونت کنم

کاش می شد این دلم ماوای هیچ عشقی نبود

تا نگردم بیقرار و شعر بارونت کنم !!